Dzisiaj - w latach 70-tych XX wieku - w dobie muzyki awangardowej, free jazzu i rozmaitych odmian rock'n'rolla, nierzadko zapominamy o starym, dobrym nowoorleańskim jazzie, który mimo wszystko istnieje, nie tracąc nic ze swej świeżości. Może to brzmieć paradoksalnie, lecz największą rolę w kultywowaniu nowoorleańskiej tradycji odgrywają muzyczne ośrodki Europy, zaś polscy jazzmeni należą tu do czołówki. Old Timers, zespół założony w 1966 roku z inicjatywy trębacza Henryka Majewskiego, jest bodaj najbardziej reprezentatywnym przykładem polskiego „New Orleans Revival”. Nie zawaham się również przed stwierdzeniem, że jest to zapewne jedna z najlepszych grup tradycyjnych w Europie, konkurująca z powodzeniem z duńską Papa Bue's Viking Jazz Band, czy holenderską Dutch Swing College Jazz Band. Sławny nowoorlański klarnecista, Albert Nicholas, który występował z Old Timersami wiosną 1969 roku, powiedział: „Nigdy bym się nie spodziewał znaleźć w Europie tak świetny zespół…” Old Timersi znani są nie tylko w kraju: występowali m. in. w NRD, gdzie moją rzesze zagorzałych miłośników, w Szwajcarii i Bułgarii. Niniejsza płyta jest już drugim longplayem w historii zespołu. Muzyko Old Timersów jest w zasadzie kontynuacją kierunku, jaki przed laty obrali nieistniejący już dziś Warszawscy Stampersi (nb. ich leaderem był także Henryk Majewski). Do najbardziej istotnych cech tego kierunku należą: wierność nowoorleańskiej tradycji, bazowanie na starannej aranżacji, pozwalającej jednak solistom na pełnię wypowiedzi w chorusach improwizowanych, a także wprowadzanie nowych, własnych elementów do tej muzyki - w niczym jednak nie szkodzących jej tradycyjnemu charakterowi. W repertuarze Old Timersów można wyodrębnić niejako dwa nurty. Pierwszy - to własne opracowania jazzowych standardów - nie tych jednak najbardziej popularnych i „ogranych”. Na tej płycie znajdą Państwo m. in. „Wrought Iron Rag” Wilbura de Paris, „East St. Louis Toodle-Oo”, nagrany po raz pierwszy przez Ellingtona w 1927 roku oraz nieśmiertelny „12th Street Rag” Euday Bowmana. Natomiast „The Tunes Parade” to po prostu potpourri najpopularniejszych tematów jazzowych („Muskrat Ramble”, „St. Louis Blues”, „Royal Garden Blues” i kilku innych).
Drugi nurt repertuaru zespołu to utwory kompozytorów polskich i kompozycje własne. Wśród tych ostatnich godną uwagi jest ballada „Skarabeusz”, stylistycznie bliższa swingowi raczej niż jazzowi nowoorleańskiemu. Jest to rzadki w naszej dyskografii jazzowej przypadek nagrania utworu o charakterze balladowym w konwencji tradycyjnej. Natomiast „Dogrywkę” warto skonfrontować z jej big-bandową wersją nagraną uprzednio na płycie „Let's Swing Again” (Big-band „Stodoła”, XL 0826). W wielu utworach Old Timersi odchodzą od tradycyjnej budowy formalnej (temat w tutti - chorusy improwizowane - repryza tematu albo zbiorowa improwizacja). Może właśnie dzięki tym zmianom stary jazz brzmi jednak nowocześnie, choć nie są to jedyne innowacje. Oto w „Old Timers' Blues”' spotykamy zróżnicowania temp, stosowanie różnorodnych podziałów rytmicznych (nawet zaczerpniętych z beatu) a także umiejętne wykorzystanie c i s z y, która… też gra. Artystyczny efekt całości osiągnięty został dzięki doskonałej współpracy wszystkich członków zespołu; wszyscy oni są właściwie solistami, jednak potrafią również znaleźć wspólny język w grze zespołowej. Na szczególne uznanie zasługuje też leader grupy, Henryk Majewski, którego inwencja i inicjatywa przyczyniły się do sukcesu Old Timersów. Kiedy przed laty pewna starsza pani spytała Fats Wallera, co to jest jazz, ten odpowiedział: „Jeśli nie wie pani do tej pory - lepiej niech da sobie Pani z tym spokój”. Gdyby zwrócono się do mnie z podobnym pytaniem, powiedziałbym: „Na początek posłuchajcie Old Timersów”.
Kazimierz Czyż
Old Timers – Hold The Line
Polskie Nagrania Muza, SXL 0842 / 1972
Polish Jazz vol. 30
Tracklist:
a1. Wrought Iron Bag (Wilbur de Paris)
a2. Skarabeusz (Henryk Majewski)
a3. The Tunes Parade (traditional)
a4. East St. Louis Toodle-Oo (Duke Ellington)
a5. Dogrywka (Henryk Majewski)
b1. Twelfth Street Rag (Euday Bowman, Spencer Williams)
b2. Ondraszek (Stanisław Hadyna)
b3. Kartka z Zakopanego (Mieczysław Mazur)
b4. Rebeka (Zygmunt Białostocki)
b5. Old Timers Blues (Henryk Majewski)
Personnel:
Henryk Majewski: trumpet, leader
Jerzy Kowalski: trombone
Jerzy Galiński: clarinet
Henryk Stefański: banjo
Mieczysław Mazur: piano
Ryszard Ochalski: double bass
Tadeusz Fedorowski: drums
Recorded in Warsaw, January 1972 by Antoni Karużas & Krystyna Diakon.
Cover design – Marek A. Karewicz.
Made in Poland
65 zł
FLACzki-tracki, photos . . 249.7 MB (3% data repair) ®
